تقديم به تنها كسي كه در تنهايي ترين روز تنهاييم تنهام گذاشت
خسته ام؛
نه اينکه کوه کنده باشم
نه
دل کنده ام...
میدانی
دلتنگی
عین آتش زیر خاکستر است
گاهی فکر میکنی تمام شده
اما یک دفعه
......همه وجودت را آتش میزند
ساعت از نیمه شب گذشته...
و من به این می اندیشم...
اگر عشق کاری که با من کرد با تو می کرد...
چند روز دوام می اوردی
پنجره ، وا می شود ...
پنجره ، بسته می شود ...
پنجره ؛ وابسته می شود...!
نگران اشکهایم نباش !
از لبخندم بترس
وقتی می گویی دوستت ندارم سکوت می کنم
نه این که ناراحت نباشم
سکوت می کنم تا تو از شنیدن صدایم نرنجی
ايـنْ جـآ هـآےخـَالـے کِهـ نـبـَودنـت رآ
به رُخـمــ مـے کِـشَـنـد
چِـه مـے دآنـنَـد . .
فَـرهـآدت شُـده اَمــ ، بـا تـمَآمــ زنـَآنـگـےاَمــ
و چِـه شَـب هآ کـِه
خـواب ِ شـيـريـنـَت را نـمـے بـيـنـَمــ
حــ ــَ ـــ ـــ ـ ـــ ــ ـــ ـــَـراج گُذآشتِه اَمـــ
شآعرآنِهـ هایے کِهـ فقَطـ برَاے تُو دوختِه اَمــ
عیِـــ ــ ــ ـــ ـــ ـــ ــــ ـــ ـد دارَد میرِسد
هوآےخَرید نَدآرے؟؟!!!
در هَمینـ حَوالیـ ــ کَسـ ـانیـ هَستَنـ ـ د کِهـ تا دیـ ـ رُوز میـ ــ ـگُفتَنــد
***
بِدونـِ ــ تُو حَـ ـتی نَفَسـ ـ هَمــ نِمیتـ َــوانــ ـ کِشـ ـید...
اَمـ ـ ـآ اِمـ ـرُوز دَر آغـ ــوشـِ ــ دیگَریـ ـ نَفَسـ ـ نَفَســ میــ ـزَنَنَـ ـ ـد
مـ ﯽ گـــویَنـــد دُنیـــآ بـ ﯽوَفـــآستــ ـ...
اَمّـــآ ...
قَـــدرَش رآ بـدآنیــــد ...
مَـــטּ دُنیـــآﮮ بـ ﯽ وَفـــآ تَـرﮮ هَــم دآشتَـــمـــ...!!
مـــگر قلـــب ِ مــَטּ بـــُــــت بـــود .. ؟؟
كـــﮧ خـــُدآ بـــرآے شكستـــنش ,
تـــــــ ـ ــَُو رآ فـــرستــآد .. ؟؟
مـن با هَمهـ چیزَت کِــنآر آمَــدمــ
جُــز با هَــرزه ی کِــنآری اَتــــ
تو با هیــچ چــیز کِــنآر نیآمَــدی
جُــز کِــنآر گـُـذاشتَنَــمــ
دلَمــــــــــــ یکـــــــ جاے دنج میخواهـــد...
جایـــــــــ غیر از این کنج تنهاے...
تا ادمیـــــــــ گاهی در ان آرامـــــــــَ بگیرد...
مثل اغوشــــــــــَ تو......
کاش نامت را با خط "بریل" مینوشتند!
صدا کردنت کافی نیست...
شکوه اسم تو را باید لمس کرد
خواستم خودمو گول بزنم
همه خاطراتم رو
انداختم یه گوشه ای و گفتم :
فراموش!!!!!
یه چیزی ته قلبم خندید و گفت :
یادمه!!!
امروز باز هم پستچی محله مان نیامد
یا
باید
خانه مان را عوض کنیم
یا
پستچی را
تو که هر روز برایم نامه مینویسی
مگه نه؟
هنوز . . .
نمیدانم . . .
اینجا چه فصلی است. . .
که من . . . کال مانده ام و به تو. . . نمیرسم. . .. !
دلواپس من نباش
عذاب وجدان هم نگیر
دیگه تنها نیستم....
غم نبودنت همیشه با منه با خیال راحت به بی وفاییت برس..
چه کلمه مظلومــــی است
" قسمت "
تمــام تقصـــیرهــــای مــا را به عهده می گیـــرد!!!!!..........
هر چند نمیدانم خوابهایت را با که شریک میشوی
اما هنوز ، شریک تمام بیخوابیهای من، تویی
هیچکس، بر نیمکت پارک به تنهایی نمینشیند،
یا یار در بر است، یا یاد یار در سر...!
گاهی دلم می خواهد
... وحشیانه غرورت را
پاره کنم!
قلبت
را در مشتم بگیرم
و
بفشارم
.
تا حال مرا لحظه ایی بفهمی...!
یکی بیاید
دست این خاطره ها را بگیرد
ببرد گردش ..
کلافه کرده اند مرا،
بس که نق می زنند به جانم ..
من گمان می کردم
رفتنت ممکن نیست ..
رفتنت ممکن شد
حال
باورش ممکن نیست
چهقدر تنهاست
شاعری که عاشقانههاش
دست به دست میروند
به دست تو اما،
نمیرسند
آدمیزاد....
غرورش را خیلی دوست دارد،
اگر داشته باشد،
آن را از او نگیرید...
حتی به امانت نبرید...
ضربه ای هم نزنیدش،
چه رسد به شکستن یا له کردن!
آدمی غرورش را خیلی زیاد، شاید بیشتر از تمام داشته هایش، دوست
می دارد؛
حالا ببین اگر خودش، غرورش را به خاطر تو، نادیده بگیرد، چه قدر
دوستت دارد!
و این را بفهم آدمیزاد
حرف دلت رو همین امروز بزن !
اگر امروز گفتی..... اسمش "حرف ِ دلِ"،اگر نگفتی ...
فردا میشه "" درد دل
دنیای اطرافمان را با "پرده ی سینما" اشتباه
گرفته ایم
یكی فراموش میشود
یكی خاموش میشود
یكی میمیرد
.
... .
.
.
.ما تماشا میكنیم
هِـِی "راه" اومــَدم باهاتــ ، هِــی "هــــــا ر" شدی با مـَن . . .
مـیگنــــ ســگـ اگــه بـفــهمـهـ یکــیـ دوســــشـ دارهـ با وفـــــــــــــا مـیـشهـ
ولـــــــــــــــــــــــــــــــــــی
آدمـــــــــ اگــه بـفـهـمـهـ یکـــیـ دوســـشـــ دارهـ هـــــــــــــــــار مـیـشـهـ
درد مــ ـن اینـ استـ کهـ هر روز از خودمـ میپرسمـ:
مگـ ـر خودشـ مـــرآ انتخآبـ نکرد
بعضے ها رو باید از تو رویات بڪشے بیرون و
محڪم بغلش ڪنے،
بعد آروم در گوشش بگے :
آخه تو چرا واقعے نیستے لامّصبـْ. . . !!؟؟
التمـــــاس مال دیـــــروز بود ...
مال وقتــــی که بچـــــه بودیم ...
امـــــــروز ...
می خواهی بـــــری ؟!
خداحـــــافظ ...!!
فقط همیــــــــــــن...
+حواستــــ بهــ دلتــــ باشــد، آنــــ را هــر جاییــــ نگــذار ...
ایــنـــــ روزهـــا دلــــ را میــــ دزدنـــــد...
بعـــد کهــ بهـــ دردشـانــــ نــــخـــورد
جـــایـــــ صنـــدوقِـــــــ پستــــــ آنــــــ را در سطــلـــــ آشــغالـــــ میـــــ انـدازنــــد...
و تــــو خـوبـــــ میـــــ دانـیـــــ دلیـــــــ کـهـــ المــثنیـــــ شــــد
دیــــگــــــر دلــــــــــــــــ نمیـــــ شـــود....
خستـــــــه امــــــ از تکـــرار شـــنیدنــــــــ: مــواظــبـــــ خــودتـــــــ باشـــــــ
تـــو اگــــر نگـــرانـــــــ حـالـــــــ مـنـــــ بــودیــــ کـهـ نمیــــ رفــتیــــــــ...
میــمانـــــــدیــــــــــــــــــــ
گاهــــــــــــی فـــقــطــــــ... بــا یکــــــ نگــاهــــــــــــ...
با یکــــــ نفـــــــــســـــ شـــایــــد
مواظبــمـــــ بــــــــــــودیـــــ
پســـــــ بگـــــــــــذار و بگــــــــــذر...
+منــــــــــ بهــ نـبـودنـهـایـتـــــــــــ عـادتـــــــ کـرده امـــــــ
روزیـــــــــ اگـــر بـاشیـــــــــ
دلـــمـــــ یـکهـــــ مـیـخـورد...!
هـیســــــــــــــــ.........
سـاکـتــــــــــــــــ.......
یکــــــ کفـــــــــــ مـرتـبـــــــــــــــ...
بهــــ افـتـخارهــــــــــــ رفـتـنـشـــــــــــ بـزنـیــــــــــــد.......
چهــــ بـا احـسـاســـــــ مـنـــو گـذاشــتــــــــــــ و رفــــتـــــــــــــــــ
چـقـــدر تـهـوعــــــــ آورهــــــــ
وقـتـیــــــ یـکـیـــــــــ ادایـــــــــ عـاشـقــا را براتـــــــ در مـیـارهـــــــــــ
در صـورتـیـــــــــ کـهــــ تــو مـیـدونـیــــــــــ تــو مـغـــــــــــــــز خـرابـشـــــــــ چـیــــ مـیـــ گــــذره
فـقـطـــــــــ بـایـــد یـــکـــــــــ لـبـخـنـــد مـســـخـــرهــــــ بــزنـــیـــــــــــــ
خـیلـیـــــــ دلـمــــ مـیـــخواد واسهــــ یـکبــــار هـمـــــ کـهــ شدهــــ بـبـیـنـمتــــــ
.
.
.
دسـتــــ بـذارمـــــ رو شــونـتــــ بـگمــــ ایـنــــ هـمـونـیـــهــــ کهـــ قـولشــــ قولــــ نـیستــــــ ،
هـمـهــــ حـرفـشــــ چـــــــــرتــــ و پـــرتــهــــــــــ...
بــهـشـــــ اعــــــــــتمـــاد نـکـنیـنـــــــــــ...!
شبهــــــا بالشــمـــــ را در آغوشــمــــ آنـقـــدر فـشـــار میــــ دهمــــ....
کهــ نفســـــ کشیــدنـــــ هـایمــــ سـختــــــ میـــ شـــود
نمیـــــ دانمـــــــــ!!
شایـــــــد...
میــــ خواهــــمـــ نفســــــــ هـایـــــ دلتـــنگیــــ امــــ را خـفهـــــ کـنمــــــــــ!
امـــا حیفــــــــــــــــ!!
هــوســـــــــ هــــرزگیــــــــــ در آغـوشـتــــــــ لـحظهــــ ایــــ رهـــایمــــ نمیــــ کنــــــــد!
بیمــاری سَختــی گرفتــــه ام
نامَشــ تنهایــی استـــ
دَرد عَجیبـــی دارد
مدامــ از درد بــه خودَمـــ مــی پیچَــم
بــه سُـراغ هَـر طبیــبـی مــیروَم سَختــــ مــی گریــزَد
از دَستــ زَدنــ بــه آنــ از دَرمانَشـ !!!!
گویــی تَرس دارَد از سرایَتــ اینــ ناشنـاختـــه
سُــرفـه کــه میکنَــم
تمامــ درد ها و غصـه هایَــم مـی پاشَــد روی دستمال
اینـ لختــه لختـه ها خونــ نیستـ
ذَره ذره ی وجــودَمــ استــــ
نوازشَــم کنــــ
نتــرس ....
بــه خدا تنهایــَـم واگیــر نَدارد....
چقــــدر خوبـهـــ روزایــــــــ بـارونـیـــــــــــــــــــ
مـــعلومــــ نـمیشهــــ منـتظــــر تاکســیـــــ هستیـــــ یــا آوارهـــ خـیابونــــ هـایـیـــــ
بخــــــــــــار دهـــنتــهــــ یا دود ســــــــــــیگـار
رویـــــــــــ گـونهــــ هـاتــــــــــــ اشـکهــــــــــــ یـا دونهـــــــــ هایــــــ بــارونـــــــــــــــ
قانون زندگی چقدر عجیبه
تا مریض نشی کسی برات گل نمیاره
تا گریه نکنی کسی نوازشت نمیکنه
تا فریاد نکشی کسی به طرفت برنمیگرده
تا قصد رفتن نکنی کسی به دیدنت نمیاد
و تا وقتی نمیری کسی تورو نمی بخشه
نیمه گمشده را بیخیال شو لطفا ، اگر سهم تو بود که گم نمی شد
” نیمه پیدا شده ” را دریاب !
در یک رابطه دو نفره وقتی دو نفر هیچ مشکلی با هم ندارند؛
حتما یکیشون تمام حرفای دلشو نمیگه...(شکسپیر)
آنقــــدر، فریـــاد هایــــم را، سکــــوت کرده ام
که اگـــــر، به چشمـــانم بنگرید
کـــــر میشوید.....!
چی شد سیگاری شدی؟
یه شب بارون میومد, خیلی تنها بودم
چی شد که ترک کردی؟
یه شب بارون میومد ,دیگه تنها نبودم
چی شد الکلی شدی و سیگار و دوباره شروع کردی؟
یه شب بارون میومد,دوباره تنها شدم
چی شد آوردنت اینجا بستریت کردن؟
یه شب بارون میومد ,خیلی تنها بودم
تو خیابون دیدمش,اون دیگه تنها نبود.........
چه زیبا گفتم دوستت دارم
و چه صادقانه پذیرفتی !
چه فریبنده آغوشم برایت باز شد!
چه ابلهانه با تو خوش بودم...!
چه کودکانه همه چیزم شدی!
چه زود بخاطر یک کلمه مرا ترک کردی!
چه ناجوانمردانه نیازمندت شدم!
چه حقیرانه واژه ی غریبه خداحافظی به من امد!
چه بی رحمانه سوختم!...
ولی هنوز هم دوستت دارم
قانونمندی
یعنی
دل ببندی و بعد
مطابق قوانین کیفری
زمان داری تا
آماده ی دل کندن شوی!
چون تبصره این است:
تو همیشه باید تنها بمانی
بدانند كه ميدانيم نمازشان هم به اميد همخوابي با حوريان بهشت است
بارآخر من ورق را با دلم برُ می زنم
باردیگر حکم کنُ ، اما نه بي دل ... !!!
با دلت ،دل حكم كن !!
هركه دل دارد بيندازد وسط
تا همه دلهايشان را رو كنند
دل كه روي دل بيفتد ،عشق حاكم مي شود
پس به حكم عشق بازي ،اي دلا رو كن دلی
دل نداري برُ بزن انديشه را
حكم لازم ... !!!
دل سپردن ،دل گرفتن هردو لازم
می گویم:به آینده فکر میکنم!
می گویی:آینده؟
می گویم:
آ : آری،کاش
ی : یک بار
ن : نشان بدهی
د : دوستم داری
ه : همین!!!
راستـش را بگو
نکند تو همان “این نیـز” هستی که همیشه می گذری . . . ؟
نمیدانم چرا چشمانم گاهی بی اختیار خیس می شوند
می گویند حساسیت فصلی است
آری من به فصل فصل این دنیای بی تو حساسم
دعا ميكنم كه بدوني كه هروقت باهات قهرميكنم
دارم فريـــــــــــــــــــاد ميزنم كه دستمو محكمتر بگير
بوی رفتــــن میدادی
نگو نه که
دسته ی چمدانت را مُحکم تر از دستان من گرفته بودی
فردا تو هم تنهايی.............
....
همین حوالی کسی شبیه توست ..."
این است پیام ِ
عشق های امروزی!
جز موهای سفید، دستهای لرزان و صورت چروكیدهات؟
كاش میشد از همین حالا مثل تو شد................... ...
وقتی قرار است آنوقت كه احتیاج دارم نباشند بگذار از همین حالا نباشند.........!!!!
آنچه تو بی پروا از آن گذشتی
تمام دار و ندار من بود...
و آنچه من با دنیایی از حسرت از آن گذشتم
غروب لحظه هایم...........
یکپارچگیشان در نامردی.
کم طاقتی عادت ان روزهایت بود این روزها برای گرفتن خبری از من عجیب صبور شده ای.
تو شنیدی عشق تو را در دل خود دادم جا
بشکستی قلبم را آه از تو
تو از دل من بگذشتی
به رفیقم پیوستی
به کنارش بنشستی
آه از تو
می دانم نمیشود عاشقت نبود
نمیشود از تو دست کشید
نمیشود تو باشی و به تو فکر نکنم
مثل فکر کردن به اولین بوسه
اولین هماغوشی
اولین گناه
و من مدام به تو بگویم
که به من بگو دوستت دارم
و تو مدام طفره بروی!
و در این گیر و دار
اگر بدانم ذره ای دوستم داری
میتوانم خیلی چیزها را به تو ثابت کنم
بگویم که همیشه تظاهر می کرده ام
تظاهر می کردم که گرفتارت نشده ام
اسیرت نشده ام
من از همان اولین بار
از همان اولین بوسه
اولین هماغوشی
گرفتارت شدم
اسیرت شدم
عاشقت شدم.
***
قرار بود تا ابد با هم باشیم
دوست باشیم
دوست باشیم
چه حرف های قشنگی که برای هم نزدیم
چه عکس هایی که برای هم نفرستادیم
خیلی زیبا بود همه چیز
و من هم خیلی ساده
ساده همه چیز را باور می کردم
نمی دونم اونم این طوری بود یا نه ؟
این طور که نشون می داد
اوای مهربانش این را می گفت
باور کنید باور کرده بودم
مهرش روی دلم پرواز می کرد
شب ها با هم راز می گفتیم
منتظر من بود
مثل این که در کنارم هست
گرمی وجودش را احساس می کردم
با تمام وجودم دوستش داشتم
یه دفعه و یه باره گذاشت و رفت
من خودمم نفهیدم چرا ؟
نمی دونم اصلا چرا این طوری کرد
چرا امد و چرا رفت
قرار بود تا ابد با هم دوست باشیم
این دوستیمان به عمر بهار هم نپایید
بهانه ایی شد و رفت
بهانه ایی که از قبل هم بود
و می دونست که بود
من که نفهمیدم
می گفت باهات خیلی کار دارم
هستی؟ می گفتم هستم
می گفت عقل را بیشتر دوست داری یا عشق را
می گفتم عشق را
حالا نمی دانم چی شد
دوستم چی شد اون قرار و مدار ها
چی شد اون دوستی ابدی
کجا رفت ان داستان ها
وهم و خیال بود
بی راهه بود
چی بود
من ساده بودم
عشقی نبود چی بود ؟
نه لبی به بوسه تر کردیم
نه دلی را به گرمی دادیم
وهم و خیال بود داستان بود
دیدی تا حالا اگر کسی رو دوست داشته باشی دلت نمیاد اذیتش کنی؟
دلت نمیاد شیشه دلش رو با سنگ زخم زبون بشکنی؟
دلت نمیاد ازش پیش خدا شکایت کنی حتی اگر بره و همه چیزو با خودش ببره...
حتی اگر از اون فقط های های گریه ی شبانت بمونه و عطر آخرین نگاهش...
حتی اگر بعد از رفتنش پیچک دلت به شاخه نازک تنهایی تکیه کنه دیدی؟
هر گوشه و کنار شهر هر وقت کسی از کنارت رد میشه که بوی عطرش رو میده چه حالی میشی؟
بر میگردی و به اون رهگذر نگاه میکنی تا مطمئن بشی خودش نبوده ........
تقصیر تو نبود!!!
خودم نخواستم چراغ ِ قدیمی خاطره ها،
خاموش شود !!!!
خودم شعرهای شبانه اشك را،
فراموش نكردم!!!
خودم كنار ِ آرزوی آمدنت اردو زدم!!!!
حالا نه گریه های من دینی بر گردن تو دارند،
نه تو چیزی بدهكار ِ دلتنگی ِ این همه ترانه ای!
خودم خواستم كه مثل زنبوری زرد،
بالهایم در كشاكش شهدها خسته شوند
و عسلهایم
صبحانه كسانی باشند،
كه هرگز ندیدمشان!!!!!!
تنها آرزوی ساده ام این بود،
كه در سفره صبحانه تو هم عسل باشد!!!!
كه هر از گاهی كنار برگهای كتابم بنشینی
و بعد از قرائت بارانها،
زیر لب بگویی:
«-یادت بخیر! نگهبان گریان خاطره های خاموش!»
همین جمله،
برای بند زدن شیشه شكسته این دل بی درمان،
كافی بود!
هنوز هم جای قدمهای تو،
بر چشم تمام ترانه هاست!
هنوز هم همنشین نام و امضای منی!
دیگر تنها دلخوشی ام،
همین هوای سرودن است!
همین شكفتن شعله!
همین تبلور بغض!!!!
به خدا هنوز هم از دیدن تو
در پس پرده باران بی امان،
شاد می شوم!
بوسه هایت انار را می ترکاند!
نفس هایت سیب را می رساند!
آغوشت ابر را می باراند!
پاییز ترینی تو!..
تورا آرزو نخواهم کرد
هیچوقت!
تورالحظه ای خواهم پذیرفت که
خودت بیایی
بادل خود
نه باآرزوی من...!
قوي ترين زن جهان هم که باشي...
وقت هايي هست ...
که دستي بايد لمس ات کند...
تني ...
تنت را داغ کند...
و لبي...
طعم لبت را بچشد ...
مستقل ترين زن جهان هم که باشي...
وقت هايي هست...
که دلت پر ميزند براي کسي که برسد و بخواهد...
که آرام رانندگي کني ...
و شام ات را نخورده روي ميز نگذاري و بروي...
مسافرترين زن دنيا هم ...
دست خطي مي خواهد که بنويسد برايش...
" زود برگرد "...
طاقت دوري ات را ندارم...
دنیا به آخر می رسد ؟
نه !
دنیایت من بودم که به آخر رسیدم و تو اکنون هیچ نیستی !!!!!
خدايا ! کودکان گل فروش را مي بيني ؟ مردان خانه به دوش... دخترکان تن فروش ... مادران سياه پوش... واعظان دين فروش ... محرابهاي فرش پوش... پسران کليه فروش ... همه را مي بيني و باز هم براي قضا شدن نمازمان خط و نشان مي کشی؟؟
